De sjeik bespotte zijn huishoudster en zei plotseling:
“Als je die jurk vanavond naar het feest draagt, trouw ik met je.”
Maar wat er die avond gebeurde, verbaasde iedereen. In de enorme marmeren hal van sjeik Khaled waren de voorbereidingen voor de receptie in volle gang. Het personeel was druk bezig met het dekken van tafels, het versieren van de pilaren en het ophangen van kristallen guirlandes.
Leila, een robuuste en ingetogen vrouw van in de veertig, ging rustig haar gang. Niemand schonk haar ooit enige aandacht.
Maar vandaag stond er iets in het midden van de kamer dat ieders aandacht trok: een mannequin gekleed in een weelderige rode jurk. De jurk was nauwsluitend, omarmde haar rondingen en had een sleep.
Sjeik Khaled had hem gekocht voor zijn nieuwe maîtresse. De jurk was zo duur dat je er een huis mee had kunnen kopen. Hij had hem besteld bij een gerenommeerd ontwerper om zijn gasten die avond te imponeren.
Leila liep voorbij met een dienblad vol glazen en bleef abrupt staan. De jurk was als een kunstwerk: glad, glanzend, ongelooflijk mooi. Ze merkte niet eens dat haar hand over de stof streek.
Maar precies op dat moment kwam de sjeik de kamer binnen.
“Wat doe je?!” riep hij uit, zijn stem luid en woedend.
Leila deinsde terug, het dienblad wiebelde en er viel bijna een glas om.
“Ik… neem me niet kwalijk… ik wilde alleen maar…”
“Je wilde alleen maar de jurk aanraken die meer kost dan je hele leven?” gromde hij, terwijl hij dichterbij kwam. Zijn vriendin en twee andere vrouwen achterin waren al in lachen uitgebarsten en hielden hun handen voor hun mond.
“Het was niet mijn bedoeling… hij is zo mooi…”
“Prachtig?” snoof hij. “Je maakt hem vies met je handen. Weet je wel hoeveel elke plooi in deze stof kost?”
Leila sloeg haar ogen neer.
Toen, genietend van de spot, besloot de sjeik een scène te maken:
“Weet je wat? Er zijn twee opties. TEN EERSTE: Je betaalt me de prijs van de jurk. Onmiddellijk.”
De vrouwen achter hem barstten in lachen uit. Voor hen was het allemaal toneelspel.
“Of de TWEEDE optie…” Hij zweeg even zodat iedereen hem kon horen.
“Je draagt deze jurk vanavond naar het feest.”
De vrouwen lagen al dubbel van het lachen.
Hij voegde er nog luider aan toe:
“En als je het waagt om in deze jurk naar buiten te gaan… trouw ik met je! Morgen!”
Het gelach werd heviger.
Leila’s gezicht werd zo rood dat het leek alsof haar huid elk moment in vlammen kon opgaan. De jurk was minstens drie maten te klein. Zelfs haar armen pasten niet. Het was een wrede en schaamteloze vernedering.
“Nou?” vroeg de sjeik. “Of je draagt hem, of je staat de rest van je leven bij me in het krijt.”
Leila mompelde:
“Ik… zal erover nadenken…”
Maar niemand hoorde haar; iedereen had de kamer al verlaten.
Wat er die avond gebeurde, schokte iedereen.
Na de vernedering die ze in de hal had ondergaan, kneep Leila’s keel de hele dag dicht. Ze wist het: de jurk zou haar niet alleen niet passen, maar ook te klein zijn.
Die avond, toen het werk klaar was, ging Leila discreet naar de naaister die al het huishoudelijke werk deed. De vrouw, van een zekere leeftijd, stemde ermee in om de meid te helpen.
De gasten verzamelden zich in de immense hal. De sjeik, die in het midden stond, was er zeker van dat het meest komische schouwspel van de avond op het punt stond te beginnen. Hij zag Leila al voor zich, hijgend, belachelijk proberen de jurk aan te trekken te midden van ieders gelach.
Hij hief zijn glas en kondigde luid aan:
“Dames en heren! Onze Leila komt zo binnen… Ik hoop dat u er klaar voor bent!”
Een gemompel ging door de menigte en precies op dat moment gingen de deuren langzaam open.
Er viel een stilte. Leila kwam binnen.
Ze droeg de rode jurk, maar… de jurk was van de hals tot de zoom aan de achterkant uitgesneden en slim verborgen met zijden linten.
Van voren – een perfect silhouet, alsof het op maat gemaakt was.
Van achteren – een verfijnde constructie, haute couture waardig.
Het zag er niet “uitgesneden” uit, maar eerder als een elegante en zorgvuldig vervaardigde creatie.
De sjeik verbleekte. Hij had een spektakel verwacht. Hij had een fiasco verwacht. Maar in plaats daarvan werd hij getrakteerd op een entree die, naast Leila, zelfs zijn eigen meesteres er ordinair uit liet zien.
