De echtgenoot duwde zijn vrouw van een rijdende trein om van haar af te komen en haar fortuin te bemachtigen, maar hij had geen idee wat er een paar minuten later zou gebeuren…
De trein reed langzaam over een oude spoorbrug die een diepe kloof overspande. Ver beneden brulde de rivier en de wind floot tussen de wagons door, waardoor de metalen constructie licht kraakte. Een paar passagiers stonden bij de ramen en keken naar de bergen die baadden in het licht van de ondergaande zon.
Marina stapte op het smalle perron tussen de wagons. Ze leunde tegen de koude reling en sloot even haar ogen om haar gedachten tot rust te brengen. Achter haar verscheen het silhouet van haar man.
Alexei kwam bijna geruisloos dichterbij.
“Het is prachtig, hè?” zei hij kalm.
Marina glimlachte lichtjes en keek naar beneden.
“Heel… Het is zelfs een beetje beangstigend. Kijk eens hoe hoog het is.”
Haar man kwam nog dichterbij. Te dichtbij.
Een paar seconden bleef hij stil, alsof hij zijn gedachten op een rijtje zette. Toen zei hij zachtjes:
“Weet je… soms maakt het leven dingen veel eenvoudiger dan we denken.”
Marina fronste en draaide zich naar hem toe.
“Wat bedoel je?”
Maar ze hoorde geen antwoord.
Het volgende moment duwde Alexei haar abrupt met beide handen.
Marina had niet eens tijd om te schreeuwen. Haar lichaam verdween onmiddellijk achter de reling en verdween in de leegte onder de brug. Alleen haar lichtroze jurk zweefde even in de lucht voordat hij verdween.
De trein vervolgde zijn weg.
Alexei bleef roerloos staan, buiten adem. Hij keek snel om zich heen: het perron was verlaten. De deur van de wagon achter hem zwaaide lichtjes in de wind.
“Dat is het…” mompelde hij. “Het is voorbij.”
Hij trok zijn jas recht, deed een paar stappen achteruit en opende de deur van de wagon.
Maar op dat precieze moment gebeurde er iets onvoorstelbaars.
Een stem riep hem vanaf het einde van de gang.
“Pardon… stond u op het perron?”
Alexei verstijfde.
Een man van een jaar of veertig stond voor hem, met een camera in zijn hand.
“Ik film mijn reizen voor mijn blog,” zei hij kalm. “Een ongelooflijke brug… Ik heb net een video door het raam gemaakt.”
Hij hief de camera iets op.
“En ik denk… dat de video alles laat zien wat er net gebeurd is.”
Een rilling liep over Alexei’s rug.
“De trein stopt zo meteen op het station,” voegde de man er zachtjes aan toe. “Ik denk… dat we de conducteur moeten aanspreken.”
Alexei antwoordde niet. Hij wist nog niet dat het ergste nog moest komen.
Want onder de brug gebeurde er iets onverwachts.
Marina viel enkele lange seconden in de afgrond. De wind geselde haar gezicht, de lucht prikte in haar adem. Maar net onder de brug stroomde een brede bergrivier.
Haar lichaam plonsde met ongelooflijke kracht in het water.
De kou drong van top tot teen in haar door. Even verloor ze het bewustzijn, maar de stroming bracht haar weer naar de oppervlakte. Marina hapte naar adem en worstelde om boven water te blijven.
Aan de nabijgelegen oever lag een vissersboot. Twee mannen hadden eerst de plons gehoord en zagen toen een vrouw in het water.
“Iemand in het water! Snel!” riep een van hen.
Ze stuurden de boot naar haar toe en binnen enkele minuten hadden ze Marina aan boord getrokken. Ze was bleek en rilde van de kou, maar ze leefde nog.
“Wie heeft dit gedaan?” vroeg een van de vissers, terwijl hij haar met een jas bedekte.
Marina opende moeizaam haar ogen.
‘Mijn man…’ fluisterde ze.
Ondertussen naderde de trein het volgende station. Alexei stond bij het raam en probeerde kalm te blijven.
Hij wist niet dat de vrouw die hij zojuist van de brug had geduwd het wonderbaarlijk genoeg had overleefd… en dat de politie hem al snel op het perron zou opwachten.
