Elke keer als ik naar de zolder ging om op te ruimen, viel mijn oog op een oude stoel die daar al meer dan twintig jaar stond.
De aanblik ervan wekte gemengde gevoelens: vervaagd hout, afbladderende verf, scheuren en beschadigd multiplex. Eerlijk gezegd leek het erop dat de beste dagen al lang voorbij waren.
Ik stond op het punt om ze naar de prullenbak te brengen, toen mijn dochter de kamer binnenkwam. Toen ze zag wat ik deed, riep ze: “Mam, durf het niet!” Ik keek haar verbaasd aan. “Het is maar een oude stoel, zijn tijd is voorbij,” antwoordde ik. Maar zij had een andere mening.
“Nee, nee, je weet niet eens wat zijn potentieel is! “Ik ga er iets speciaals van maken,” zei ze met een twinkeling van opwinding in haar ogen.
De volgende dag ging ze aan het werk. Eerst maakte ze ze grondig schoon, waarbij ze laag voor laag stof, oude verf en sporen van de tand des tijds verwijderde. Langzaamaan werd de natuurlijke structuur van het hout zichtbaar.
Ze besloot de beschadigde multiplexdelen te vervangen. De nieuwe stukken zijn zorgvuldig gesneden en in een diepe smaragdgroene kleur geverfd. In combinatie met de natuurlijke tint van het hout ontstond er een prachtig contrast.
Maar daar bleef het niet bij. Ze voegde zachte bekleding toe aan de stoel: licht linnen met een delicaat bloemenpatroon. Elk detail is tot in de puntjes verzorgd. Ze bedekte zelfs de poten van de stoel met een subtiele gouden patina, waardoor de stoel een vintage en tegelijkertijd modern karakter kreeg.
Toen ze klaar was met werken, kon ik mijn ogen niet geloven. Het was niet langer een oude, vergeten stoel, maar een waar kunstwerk. Nu staat het in onze woonkamer en trekt het de aandacht van alle gasten.
