Mijn grootmoeder had mij haar zomerhuis nagelaten, maar de laatste jaren was zelfs zij er niet meer geweest en het huis was verwaarloosd. Iedereen overtuigde mij ervan dat ik het moest slopen en op zijn minst het land moest verkopen. Maar ik had zoveel jeugdherinneringen aan deze plek dat het leek alsof mijn jeugd en de ziel van mijn grootmoeder daar nog steeds leefden. Ik kon het gewoon niet. Dus besloot ik het huis te renoveren, ook al vond iedereen het een gek idee en had het geen toekomst. Maar kijk eens wat een geweldig resultaat ik heb behaald!
Toen ik daar na vele jaren voor het eerst aankwam, zakte mijn hart in mijn schoenen toen ik zag wat ik zag.
Het dak lekte, de muren waren in de loop van de tijd donker geworden, de ramen waren allang kapot en de tuin waar ooit de lievelingspioenrozen van oma hadden gestaan, was veranderd in een overwoekerde woestenij.
Maar ondanks alles had ik het gevoel dat dit huis nog gered kon worden.
Er lag nog een hoop werk voor mij. Eerst heb ik het terrein vrijgemaakt van afval en dode planten. Daarna zijn we samen met de werklieden begonnen met het repareren van het dak en het verstevigen van de muren.
Dat was niet makkelijk. Soms leek het alsof ik geen kracht meer had en dat het beter was om op te geven en te doen wat anderen me adviseerden.
Maar iedere keer als ik terugdacht aan de geur van oma’s taarten en de lange zomeravonden in de schaduw van de oude eik, vond ik nieuwe kracht in mezelf.
Na een paar maanden onderging het huis een gedaanteverwisseling. Ik heb de veranda gerenoveerd, de muren geverfd en de ramen vervangen. Er bloeiden weer bloemen in de tuin en in de keuken rook ik de geur van versgebakken brood.
Nu is het niet alleen een thuis – het is een stukje herinneringen, een plek waar het verleden het heden ontmoet.
