Degenen die Cala de waakhond ontmoetten, voelden geen angst. Het was eerder verdriet, medelijden en frustratie.
Cala “bewaakte” een autodealer in San José, Costa Rica. Haar eigenaar gaf haar nauwelijks eten en toen ze ziek werd, mocht ze niet naar de dierenarts.
Na verloop van tijd werd Cala zo zwak dat ze niet meer kon staan. In plaats daarvan zat ze op een oude autoband en keek ze naar de gebeurtenissen om haar heen, terwijl een korte ketting om haar nek was gebonden, die verhinderde dat ze haar hoofd naar beneden kon laten zakken en steeds dieper in haar huid kon bijten.
Cali’s gezondheid ging snel achteruit en ze had steeds meer moeite om haar hoofd rechtop te houden. Ze had moeite met ademhalen en leed aan nog veel meer gezondheidsproblemen.
Als niemand de arme hond had geholpen, was zijn lot waarschijnlijk bezegeld geweest.
Gelukkig zag een buurman hoe slecht de toestand van Cala was. Hij nam contact op met de politie, die het plaatselijke dierenasiel, Territorio de Zaguates, om hulp vroeg.
De organisatie gaf direct toestemming, maar de weg naar redding bleek niet eenvoudig.
Het beeld dat de verzorgers zagen toen ze Cala voor het eerst zagen, zal Lya Battle, de oprichter van het dierenasiel Territorio de Zaguates, nooit meer vergeten.
Ze vertelde The Dodo: “Ik was wanhopig verdrietig en gefrustreerd. Het beeld dat ik voor het eerst zag, was dat van een zielig wezen, ontdaan van waardigheid en klaar om op te geven – een hond wiens geest gebroken was, wachtend op het einde terwijl hij in een eindeloze nachtmerrie leefde.”
Met hulp van de politie en het dierenasiel werd Cala uiteindelijk bevrijd van haar wrede eigenaar en naar de dierenarts gebracht. Daar werd ze zorgvuldig verzorgd en werden haar verwondingen, waaronder de diepe wonden van de ketting om haar nek, behandeld.
Na een bezoek aan de dierenarts werd Cala naar het Territorio de Zaguates gebracht, waar ze de tijd kreeg om fysiek en mentaal te herstellen.
Het duurde een tijdje voordat Cala hersteld was: de wonden genazen moeilijk en de emotionele pijn die ze ervoer, liet een diep litteken achter op haar hart.
In eerste instantie waren de vrijwilligers in het asiel ervan overtuigd dat Cala een hekel had aan andere honden. Ze waren bang dat het onmogelijk zou zijn om haar in dezelfde ruimte met andere dieren te plaatsen.
Eén theorie was dat Cala nog nooit eerder in de buurt van andere honden was geweest. Sommige vrijwilligers vermoedden zelfs dat ze getraind was om andere dieren aan te vallen en te doden.
Na verloop van tijd begon Cala echter andere honden met tegenzin te vertrouwen.
Cala was niet langer ziek en zwak, depressief en verlegen – ze werd een sterk en zelfverzekerd persoon. “Met elke dag die voorbijging, kwam er meer van haar persoonlijkheid naar boven. Ze was niet langer bang voor mensen, maar vertrouwde ze, en ‘lastte’ ze zelfs om hun aandacht te trekken,” legde Lya Battle uit.
Maar ondanks dat Cala veel vooruitgang had geboekt, voelde ze zich nog steeds niet helemaal zeker. In juni dit jaar braken mensen in bij een dierenasiel en lieten vergiftigde worsten achter. In totaal stierven 16 honden. Cala at de worst zelf op, maar overleefde – waarschijnlijk dankzij de grootte van de worst in verhouding tot de hoeveelheid die ze had gegeten.
Ze raakte in shock door de gifaanval en kampte een tijdlang met neurologische problemen. Maar ook deze fase overwon Cala.
Jaren van verwaarlozing, martelingen, hongersnood en ziekte overleefde het. Toen ze werd gered, hing haar leven aan een zijden draadje, maar op de een of andere manier vond ze de kracht en de wil om terug te komen.
Hoewel veel honden geen tweede kans krijgen, heeft Cali’s herstel duizenden mensen geïnspireerd.
Cala woont momenteel bij een liefdevol pleeggezin, waar ze alle aandacht en genegenheid krijgt die ze nodig heeft.
