Tijdens de begrafenis van het meisje landde er plotseling een zwarte kraai op de kist, en na een paar seconden keek iedereen angstig naar de vogel.
Bij de begrafenis van het kleine meisje kwam de hele stad bijeen om haar te vergezellen op haar laatste reis. De verdrietige gezichten van ouders en vrienden weerspiegelden de ernst van het moment; iedereen huilde.
De priester begon troostende woorden voor te lezen, toen er plotseling een zwarte kraai verscheen. Hij landde geluidloos recht op de kist. Zijn veren glansden in het zonlicht en zijn ogen leken te fonkelen met een vreemd licht.
De aanwezigen bleven verstijfd staan. Iemand haalde adem, iemand deed een stap achteruit. Ze probeerden de kraai weg te jagen door stenen naar hem te gooien, maar plotseling realiseerden ze zich dat deze kraai niet zomaar een vogel was, maar…
Op dat moment hief de moeder van het meisje haar hoofd op, keek naar de kraai en er verscheen een blik van herkenning op haar gezicht.
—Hij is het… — fluisterde ze. — Het is die kraai. Hij kwam altijd in onze tuin.
Mensen draaiden zich verbaasd om. De vrouw stapte naar voren en zei, door haar tranen heen, hardop:
— Onze dochter gaf hem eten. Bijna elke dag. Hij liep naar het balkon en wachtte tot het meisje hem brood bracht. Ze zei dat hij haar vriend was. Ze tekende zelfs ons: ik, mijn man… en hem. De kraai was altijd aanwezig in zijn tekeningen.
Terwijl ze hieraan dacht, haalde ze een gevouwen tekening uit haar tas – die had ze altijd bij zich. Op het papier, getekend door een kind, stonden drie mensen afgebeeld: moeder, vader en het kleine meisje, met naast hen een zwarte vogel met vriendelijke ogen.
Ze hadden allemaal armen die als vleugels fungeerden, alsof ze één familie waren.
—Hij kwam om afscheid te nemen, — zei de moeder kalm. — Het is niet zomaar een kraai. Hij herinnerde zich haar.
Alle aanwezigen bleven stil en konden geen woord uitbrengen. Er was iets in dit verhaal dat de diepste snaar van ieders ziel raakte.
En de kraai, alsof hij zijn woorden hoorde, boog zijn kop uit respect, en na een lange pauze spreidde hij zijn vleugels uit. Hij steeg op en verdween achter de bomen.
