Toen ik die avond met weeën op de kraamafdeling aankwam, wachtten mijn man en ik vol spanning op de geboorte van ons vierde kind. Ons gezin was al “ontzettend groot”.
Onze tweede en derde zoon zijn een tweeling – ook al waren er voorheen geen tweelingen in onze familie. De volgende keer dat we probeerden zwanger te worden, was de familiegrap: “Wat als het wéér een tweeling is?”
De grootouders waren erg verrast en moesten in het begin flink helpen. Bij de tweede echo konden we al zien of het wéér een tweeling zou worden.
Maar nee – de vierde “ninja” kwam alleen. Eindelijk was het voorbij. We werden naar een eenpersoonskamer gebracht, die mijn man en ik vooraf hadden betaald.
Een paar uur later brachten ze de baby naar me toe om borstvoeding te geven. Een paar minuten later kwam de hoofdarts binnen met een bezorgde blik en zei: “We hebben een klein probleempje…”
Vanmorgen beviel een 18-jarig meisje van haar dochter, ondertekende een verklaring, belde een taxi en verliet vervolgens het ziekenhuis.
Ze kon na de bevalling nauwelijks lopen, maar wilde geen moment langer blijven. We moesten haar laten gaan.
De baby is prachtig en gezond. Ik weet hoe graag je een tweeling wilde. – Ik dacht dat je deze baby misschien zou willen nemen?
– We zouden kunnen schrijven dat je bevallen bent… – Ik wil gewoon niet dat het kind in een weeshuis terechtkomt. Wat voor leven is dat voor een baby? Het breekt mijn hart… Natuurlijk, het is illegaal.
Er zou een officiële adoptieprocedure kunnen worden gestart, maar dat duurt maanden en er zijn geen garanties. – En tot die tijd zou de baby in het weeshuis blijven.
Het is triest… Eerlijk gezegd was ik geschokt… Ik kende de directrice, Ljoedmila Stepanovna, heel goed. Ze was een heel aardige en vriendelijke vrouw. We hebben zelfs buiten het ziekenhuis gesproken.
Misschien is dat wel de reden dat ze met dit ‘soepele’ aanzoek naar mij toe kwam.
