Het begon allemaal als een droom. Na een jaar van een bijna perfecte relatie vroeg ik Laura om bij me in te trekken. Ze glimlachte, omhelsde me en antwoordde: “Ik dacht dat je het nooit zou vragen.”
Op de verhuisdag stond ik vroeg op, met een goed gevoel. Ik had alles klaar: de dozen, de kastruimte, zelfs een feestelijk ontbijt. Maar om 9:00 uur precies, toen de deurbel ging, kreeg ik een vreemd gevoel. Alsof er een elektrische schok in de lucht hing.
Ik deed de deur open.
Ze was daar, prachtig… maar anders. Een blik in haar ogen die ik nog nooit eerder had gezien. Ze droeg geen koffers. Geen dozen. Alleen een oude houten kist die ze vastklemde als een schat.
— “Alles wat ik heb, zit hierin.”
Geïntrigeerd liet ik haar binnen. Ze zette de kist midden in de woonkamer, ging ervoor zitten en keek me aan.
— “Voordat we aan dit nieuwe leven beginnen… is er iets wat je moet zien.”
Ze opende de kist langzaam. De binnenkant was bekleed met oude brieven, zwart-witfoto’s… en een klein gebroken spiegeltje. Maar wat me echt opviel, was een versleten map met mijn naam erop.
— “Deze map… ik vond hem voordat we elkaar ontmoetten. Er staan dingen over jou in… die zelfs jij niet weet.” »
Ik opende hem. Binnenin krantenartikelen, medische rapporten, foto’s van mij… als kind, als volwassene… maar ook een vreemde foto: ik, staand naast een man die sprekend op mij leek, behalve dat hij een litteken op zijn wang had. Ik heb geen herinnering aan deze foto.
Laura legde haar hand op de mijne.
—”Je heet eigenlijk niet Hugo. Die naam heb je gekregen na een geheugen reset. Je was eerder iemand anders. En dit huis… je hebt hier eerder gewoond. Heel lang geleden.”
Ik stond daar verstijfd. Mijn hart bonsde zo hard dat mijn borst pijn deed. Alles wat ik dacht te weten… mijn leven, mijn herinneringen… was het allemaal een leugen?
—”Ik ben niet gekomen om bij je in te trekken. Ik ben gekomen om je wakker te maken.”
Sinds die dag heb ik niet meer geslapen zoals vroeger. Ik droom van plekken die ik niet herken, van wazige gezichten, van gesmoorde kreten. En elke ochtend lijkt de gebroken spiegel in de kofferbak te zijn verschoven.
Ik heb die man op de foto nooit meer gezien.
Maar soms, als ik mijn spiegelbeeld zie, zie ik een glimp van dat litteken op mijn wang…
