Mijn hond maakte me om zes uur ‘s ochtends wakker, en wat ik toen zag, maakte me doodsbang.
Die ochtend zal ik nooit vergeten wat ik zag. Het was zes uur, de tijd waarop ik normaal gesproken wakker word, maar deze keer was het anders dan anders. Ik lag vast in slaap in mijn bed.
De avond ervoor was ik heel laat thuisgekomen van een feestje, om drie uur ‘s nachts, en ik rekende op nog een paar uurtjes slaap. Maar ‘s ochtends begon mijn hond te blaffen, hard en aandringend, alsof hij iets dringends had.
Het was niets voor hem om me zo vroeg wakker te maken. Normaal gesproken maakt hij me alleen wakker voor zijn wandeling.
“Laat me even slapen,” fluisterde ik tegen hem, in de hoop dat hij het zou begrijpen. Maar hij hield niet op. In plaats daarvan legde hij zijn poot op mijn borst en begon me zachtjes te schudden, terwijl hij me recht in de ogen staarde.
Het was vreemd, die volharding. Zo’n intelligente hond gedroeg zich nooit zo, en ik begreep eigenlijk niet wat hem zo dwarszat.
Ik keek hem een beetje geïrriteerd aan. “Wat nu?” mompelde ik, terwijl ik mijn ogen weer sloot in de hoop weer in slaap te vallen. Maar hij bewoog nog steeds niet; hij sprong op bed en blafte vlak naast mijn oor.
Eindelijk deed ik mijn ogen weer open en op dat moment besefte ik dat er iets mis was. Toen ik eindelijk de reden voor zijn gedrag begreep, was ik doodsbang.
Een vreemde, brandende geur vulde de lucht en deed me wakker schrikken. Aanvankelijk ondefinieerbaar, maar al snel werd het duidelijk: de geur van brand, die steeds sterker werd. Met bonzend hart rende ik uit bed en rende op blote voeten door de gang.
Daar vulde dikke grijze rook mijn kamer al. Vanuit de woonkamer bulderden de vlammen, die alles op hun pad verslonden. Mijn hond blafte naar het vuur en draaide zich naar me om alsof hij wilde zeggen: “Sneller!”
Trillend belde ik de brandweer en verliet het appartement met mijn hond. Later hoorde ik dat ik het strijkijzer aan had laten staan. Mijn hond had de rook al geroken voordat ik dat deed, en dat had mijn leven gered.
