Tijdens mijn laatste vlucht bleef een zevenjarig jongetje op mijn stoel bonken. Niets kon hem kalmeren, dus besloot ik dit te doen.
Het gebeurde tijdens mijn laatste vlucht. Na een lange zakenreis was ik uitgeput en wilde ik alleen maar naar huis om uit te rusten. Omdat het een lange vlucht was, hoopte ik dat ik in het vliegtuig kon slapen.
Ik had me rustig in mijn stoel geïnstalleerd en stond op het punt in slaap te vallen toen ik een jongetje hoorde praten. Hij was ongeveer zeven jaar oud en bleef zijn moeder vragen stellen. Je kent vast wel die momenten waarop kinderen moeten praten, wat er ook gebeurt, zelfs als hun vragen niet echt logisch zijn.
Normaal gesproken zou ik me hier niet druk om maken, maar die dag was ik zo moe dat ik het lawaai niet kon verdragen. En dat was nog niet alles: af en toe bonkte hij op mijn stoel. Eerst een klein tikje, daarna werd het steeds harder.
Ik was echt niet in staat om dit te tolereren. Ondanks mijn beleefde verzoeken aan zijn moeder en de tussenkomst van de stewardess, wilde hij niet kalmeren. Dus besloot ik de situatie in eigen hand te nemen. Dit is wat ik deed.
Ten einde raad bedacht ik een subtiele oplossing.
Ik observeerde de situatie en probeerde er indirect invloed op uit te oefenen.
Ik leunde abrupt achterover en morste het sap op de benen van haar moeder.
De scène veroorzaakte onmiddellijk een schok.
De doorweekte moeder stond schreeuwend op, en de jongen, die eindelijk ophield met slaan, bevond zich onder de strenge blik van zijn moeder.
Hij kalmeerde meteen.
De rest van de vlucht verliep in bijna volledige stilte. De jongen viel me niet meer lastig.
