Een klein meisje rende huilend naar een politieauto en riep: “Mama… kom, help me, mama…” De agenten volgden haar en wat ze in haar huis ontdekten, maakte hen sprakeloos.
Twee politieagentes stonden bij hun auto zachtjes te praten, toen ze plotseling een klein meisje naar hen toe zagen rennen. Het meisje, zichtbaar gedesoriënteerd en trillend, liep op blote voeten.
Ze stopte voor de auto en begon te huilen. Ze huilde zo hard dat de agenten haar niet konden verstaan. Het enige wat ze hoorden was: “Mama… kom, help me, mama…”
Ze wisselden bezorgde blikken uit voordat een van hen voor het meisje knielde en haar probeerde te kalmeren.
Maar voordat ze ook maar iets kon zeggen, draaide het meisje zich om en rende weer weg. Zonder na te denken volgden de politieagentes haar.
Ze leidde hen de stad uit, naar een oud, vervallen huis. De muren waren bedekt met klimop en de ramen waren kapot.
De politieagentes gingen voorzichtig naar binnen en wat ze zagen, deed hen sprakeloos achter.
Toen de politie het huis binnenkwam, troffen ze een vrouw van in de dertig bewusteloos en ernstig gewond op de keukenvloer aan.
Een kapotte mobiele telefoon was vlakbij zichtbaar. Ze had een hoofdwond en andere verwondingen opgelopen die wezen op een gewelddadige worsteling.
Het onderzoek wees uit dat deze vrouw, Rachel, onlangs een relatie was begonnen met een man genaamd Mark.
Rachel had tegen haar dochter Emily gezegd dat als ze ooit in gevaar zou komen, ze naar “de goede politieagenten” moest rennen. Het bleek dat Rachel had geprobeerd 112 te bellen, maar snel had opgehangen. Haar laatste bericht luidde: “Hij is boos. Schiet alsjeblieft op.”
Een paar dagen later werd Mark gevonden in een verlaten hut vlakbij de staatsgrens. Na zijn arrestatie bekende hij de moord en legde uit dat hij Rachel had vermoord omdat ze hem wilde verlaten. Hij werd veroordeeld tot levenslang zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating.
