Mijn zoontje van één jaar staarde constant naar de muur: op een dag was ik helemaal van streek door wat hij zei.
Nadat mijn vrouw was overleden, woonde ik met mijn zoontje van één jaar in een oud huis. Het was echt moeilijk om voor hem te zorgen en tegelijkertijd te werken.
Gelukkig was mijn zoontje een heel rustig kind. Op een dag merkte ik dat hij constant naar de muur van zijn kamer staarde. Door goed op te letten, zag ik dat hij regelmatig minutenlang roerloos voor de muur stond.
In het begin maakte ik me geen zorgen, ik dacht dat het gewoon een van die kleine gewoontes was die kinderen hebben. Maar na verloop van tijd begon ik me af te vragen.
Wanneer hij voor de muur stond, reageerde hij niet op mijn geroep of op de geluiden om hem heen. Deze situatie begon me steeds meer zorgen te baren.
Op een avond besloot ik bij hem te gaan zitten en hem in stilte te observeren. Plotseling hoorde ik hem iets fluisteren. In eerste instantie begreep ik niet helemaal wat hij zei, maar toen hij het herhaalde en ik eindelijk begreep wat hij zei, overweldigden die woorden me.
Op een avond fluisterde hij: “Mama is er.”
Ik was er helemaal door van mijn stuk gebracht.
Ik ging met mijn zoon naar de kinderarts en vervolgens naar een psycholoog, die me uitlegde dat Diego zijn verdriet misschien gewoon op zijn eigen manier uitte.
Tijdens een sessie tekende hij een wazig silhouet dat hij als zijn moeder herkende.
Mijn zoon voelde de aanwezigheid van zijn moeder op zijn eigen manier.
Deze ervaring leerde me om anders te luisteren en te accepteren dat kinderen hun eigen manier hebben om dingen te ervaren en te begrijpen.
Soms zijn woorden niet genoeg om uit te drukken wat we voelen, maar hun gedrag, hun gebaren en zelfs hun stiltes kunnen boekdelen spreken.
Ik heb geleerd dat het als ouder essentieel is om aandacht te blijven besteden aan de onuitgesproken behoeften van mijn kind, zelfs wanneer die moeilijk te begrijpen lijken.
