Een jongen haastte zich over de weg naar zijn examen, maar onderweg stuitte hij op een onontkoombaar probleem. Wat er vervolgens gebeurde, verbaasde de hele stad.
In de stromende regen leek de weg griezelig toen de jongen met zijn rugzak naar de universiteit snelde.
Die dag moest hij een belangrijke beslissing nemen: het eindexamen, zijn laatste kans om op de universiteit te blijven, zijn laatste gelegenheid om te bewijzen dat al die jaren hard werken niet voor niets waren geweest.
Hij had alles geleerd, slapeloze nachten doorgebracht om zich voor te bereiden op deze dag, en nu moest hij het beslissende examen afleggen om op de universiteit te kunnen blijven.
Hij verliet zijn huis en liep richting de universiteit. Maar een paar straten van de campus zag hij iets waardoor hij onmiddellijk stopte.
Bewusteloos aan de kant van de weg in de regen lag een man in een pak. Naast hem lag zijn fiets, omgevallen op de grond, en de handen van de man bewogen zwakjes, alsof hij probeerde zijn kracht te verzamelen maar het niet kon.
De jongen verstijfde even. Twee stemmen galmden in hem:
“Als je nu stopt, haal je het examen dan nog op tijd…?”
“En als je niet stopt, heeft deze persoon misschien geen kans om te overleven…”
Hij keek op zijn horloge, kwam even weer bij zinnen en besefte dat elke seconde telde – zowel om de man te helpen als om op tijd op de universiteit te komen.
Maar op dat moment nam de jongen een ongewone en vreemde beslissing, en wat hij deed schokte iedereen die het verhaal hoorde.
Op weg naar de universiteit zag de jongen de man – bewusteloos, doorweekt van de regen, en naast hem lag de fiets als een weggegooid stuk plastic. Hij keek op zijn horloge en een stem flitste door zijn hoofd:
“Als je nu stopt, kom je te laat en mis je je eindexamen…”
“Maar als je niet helpt, hangt het leven van deze man volledig van jou af…”
Beseffend dat een leven belangrijker is dan een diploma of een examen, besloot de jongen onmiddellijk te stoppen. Hij voelde dat hij nu moest handelen, want een enkel moment kan een leven redden.
Hij liep naar de man toe, controleerde voorzichtig zijn pols, zag tekenen van een hartslag en belde meteen de hulpdiensten.
Tegelijkertijd herinnerde hij zich zijn EHBO-lessen – hoe je iemand in leven houdt totdat de hulp arriveert.
Langzaam begon de man te ademen en opende zijn ogen. De jongen begreep dat zijn beslissing om te stoppen en niet verder te lopen niet alleen het leven van de vreemdeling, maar ook zijn eigen leven had veranderd.
Hij besefte dat de ware waarde van het bestaan niet in aantekeningen en examenresultaten ligt, maar in het leven zelf.
Toen de ambulance arriveerde, kneep de man zwakjes in de hand van de jongen en fluisterde: “Dank je wel… je hebt me gered.” De jongen keek alleen maar naar de regen, beseffend dat de beslissing in een oogwenk was genomen, zich bewust van de waarde van het leven en de verantwoordelijkheid die daarbij hoorde.
Later kwam hij te laat aan op de universiteit, en hoewel hij de toegang geweigerd had kunnen worden, zag iedereen die vanuit de ramen toekeek dat hij de man had geholpen. Vanwege zijn moed mocht hij het examen afleggen waarvoor hij zo hard had gestudeerd.
Hij slaagde met vlag en wimpel en behaalde een voldoende, waarna hij een baan vond in zijn droomvakgebied.
Zo nam de jongen een beslissing die hem aanvankelijk geen kwaad deed, maar die vervolgens het leven van de man redde, zijn lot voorgoed veranderde en hem alles gaf wat hij nodig had voor de toekomst.
