‘Mam, mag ik stoppen met de pillen die tante me geeft?’ vroeg het meisje terwijl ik het avondeten klaarmaakte en me concentreerde op het koken van de pasta.
‘Mam, mijn hart bonst in mijn keel,’ fluisterde ze, haar stem trillend. ‘Mag ik stoppen met de speciale vitamines van tante Jessica? Ik word er helemaal duizelig van.’
De vraag bezorgde me rillingen. ‘Welke vitamines heeft ze je gegeven, schat?’
Maya keek naar beneden en friemelde aan de zoom van haar T-shirt. Ik probeerde niet in paniek te raken en vroeg haar om het flesje te brengen. Jessica, mijn perfecte, rijke schoonzus, had vaak kritiek op Maya’s gewicht. Maar haar pillen geven? Dat ging echt te ver.
‘Schoonheidsvitamines’ uit Zwitserland, zodat ik model kan staan voor haar merk.’ ‘Maar ze smaken bitter, mam. En dan kan ik niet slapen. Bovendien ben ik zo moe.’
Ik nam het flesje van haar aan: geen etiket. Er zaten witte en blauwe pillen in. Het waren geen vitamines.
Ik haastte me naar het ziekenhuis waar mijn beste vriendin de nachtdienst had. Terwijl ik haar pols controleerde, viel Maya meteen in slaap.
“Lisa, laat onmiddellijk een toxicologisch onderzoek doen,” beval ik. Twintig minuten later kwam Lisa terug, bleek, en zei iets waardoor ik bijna flauwviel.
Lisa zakte in de fauteuil tegenover me neer, haar gezicht bleek en vertrokken van angst. Ze staarde me aan met wijd opengesperde ogen, voordat ze fluisterde:
“Nia… je hebt geen idee wat er in die pillen zit. Het zijn geen vitamines. Het is een krachtig kalmeringsmiddel. Als Maya nog één dosis had genomen, zou ze al… dood zijn.”
Een rilling liep over mijn rug. Mijn handen trilden. Paniek overspoelde me, maar ik probeerde kalm te blijven.
“Waarom… waarom zou ze dat doen? Waarom Jessica…?” Mijn stem brak van emotie.
Lisa schudde haar hoofd, duidelijk overmand door verdriet. “Ik weet het niet, Nia. Maar ik ga de politie bellen; dit kan niet onbeantwoord blijven. Als deze pillen in omloop zijn, lopen veel kinderen gevaar.”
Ik staarde naar Maya, die op de bank lag te slapen. Haar gezicht was vredig, maar angst greep me naar de keel. Jessica, mijn perfecte zus, had deze waanzin verborgen achter glimlachen en beloftes van schoonheid. Ik kon niet geloven dat ze zoiets had durven doen.
Een paar uur later stonden de politieagenten in het ziekenhuis. Het onderzoek was begonnen. Maar één vraag bleef onbeantwoord: hoeveel andere slachtoffers waren er? En waarom had Jessica zo gehandeld?
De waarheid zou aan het licht komen, maar tegen welke prijs? Hun geheimen, nu onthuld, zouden voor altijd een stempel op ons leven drukken.
