‘Kijk eens onder je auto,’ zei een klein meisje dat ik niet kende. Ik knielde neer om te kijken en had nooit gedacht zoiets te vinden.
Gisteren was ik uitgenodigd voor een etentje bij mijn baas. Ik parkeerde mijn auto iets verder van hun huis, omdat er geen parkeerplekken meer vrij waren op hun stoep.
Na het eten, toen ik wegliep, zag ik een klein meisje bij mijn auto. Ze was ongeveer acht jaar oud, geknield bij de band, en ze leek bezorgd.
Ik liep langzaam naar haar toe om haar niet te laten schrikken. Ik dacht dat ze zich voor iemand verstopte.
‘Hallo, kleintje, hoe heet je?’ vroeg ik haar.
Ze keek me met grote ogen aan en antwoordde:
‘Hallo meneer, mijn naam is Emily.’
‘Je hebt een heel mooie naam. Verstop je je voor iemand?’ vroeg ik haar.
‘Nee, meneer.’
‘Mag ik dan met mijn auto wegrijden?’
‘Nee, nee, meneer, u kunt niet weggaan. Kijk onder uw auto.’
Ik knielde neer om te kijken, in de veronderstelling dat haar bal of een ander speeltje eronder vastzat. Maar ik had nooit kunnen bedenken wat ik zou aantreffen. Ik was zo dankbaar dat ze me had gewaarschuwd.
Toen ik onder de auto keek, zag ik scherpe stukken ijzer en andere metalen voorwerpen onder de banden liggen. Emily legde uit dat die afkomstig waren van de bejaarde buurman, meneer Dupont.
Hij stond in de buurt bekend om zijn opvliegende karakter. Als iemand voor zijn huis parkeerde, deed hij dit: hij legde scherpe voorwerpen onder de auto in de hoop deze te beschadigen.
Hij vond het vreselijk als andere mensen in de buurt van zijn oprit parkeerden. Emily vertelde me dat ze de spullen onder mijn auto had opgemerkt toen ze aan het spelen was.
Ik was verrast door de houding van deze man, maar opgelucht dat Emily de moeite had genomen om me te waarschuwen.
