Een jonge man trouwde met een zeventigjarige Arabische weduwe vanwege haar fortuin. Maar op hun huwelijksnacht, terwijl hij deed alsof hij sliep en halfopen lag, zag hij iets wat hem met afschuw vervulde.
De jonge man was niet uit liefde met deze Arabische weduwe getrouwd. Hij wist dondersgoed dat hij na haar dood haar hele erfenis – een enorm fortuin – zou erven. Hij was bereid om daar een paar jaar mee te leven, vooral omdat de vrouw, na een beroerte, nauwelijks kon lopen en er extreem fragiel uitzag.
De bruiloft was stil, vreugdeloos en zonder gasten. Voor het eerst zag hij de bruid in een gesloten jurk en onder een zware zijden hijab. Haar gezicht was verborgen, haar blik neergeslagen. Gedurende de hele ceremonie sprak ze geen woord, zoals de traditie voorschreef.
Op hun huwelijksnacht bleven ze alleen in een grote kamer. De man ging op de bank liggen, draaide zich naar de muur en deed alsof hij sliep. Hij wilde de oude vrouw zelfs niet aanraken.
Buiten fonkelden de stadslichten. Stilte heerste in de kamer. Hij voelde haar dichtbij, heel dichtbij.
Na een tijdje stond ze langzaam op. Hij opende zijn ogen een klein beetje, ervan overtuigd dat ze het niet zou merken.
De vrouw stond voor de spiegel en begon haar hijab af te doen, ervan overtuigd dat haar man sliep.
En op dat moment zag hij iets dat hem met pure afschuw vervulde…
Onder de hijab verscheen een jong gezicht. Een gladde huid. Fijne gelaatstrekken. Geen rimpels. Geen teken van ziekte. Een jonge vrouw stond voor de spiegel.
Paniek greep hem aan. Het betekende maar één ding: geen erfenis.
Ze was jong. Dat betekende dat ze hem zou overleven. En een scheiding was onmogelijk – de traditie verbood het. Hij had zichzelf in de val gelokt. Nu zou hij zijn hele leven moeten doorbrengen met een vrouw van wie hij niet hield – voor geld dat hij nooit zou zien.
Hij staarde haar aan, niet in staat zijn blik af te wenden.
Toen draaide de vrouw zich langzaam om. Ze liep naar de bank. Ze leunde zo dicht naar hem toe dat hij haar adem voelde.
Met een zachte, bijna onhoorbare stem zei ze:
“Ik weet waarom je met me getrouwd bent.”
Een korte stilte.
“Maar je zult niets krijgen.”
Ze ging rechtop zitten en liep kalm weg, hem alleen achterlatend in het donker met die gedachte.
Hij sliep die nacht geen oog dicht. En voor het eerst begreep hij dat het ergste aan deze hele affaire niet het geld was… maar dat hij zelf het slachtoffer was geworden van zijn eigen hebzucht.
