Ik hielp een jonge vrouw die midden in de winter bewusteloos op straat lag, slechts gekleed in een T-shirt. Later begreep ik echter dat ik die nacht bijna mijn leven aan haar had verloren…
Ik was rond twee uur ‘s nachts op weg naar huis. Het sneeuwde hard, zo dik dat alle geluiden gedempt leken te worden. De wegen en trottoirs waren verlaten, geen auto te bekennen, geen mens te zien. Om me heen was er alleen duisternis, stilte en de lichtbundels van koplampen die flarden van de weg in de nacht scheurden.
Door de sneeuw besloeg de voorruit steeds, het zicht was slecht, dus ik reed heel langzaam. En plotseling, recht voor me, ontvouwde zich een tafereel dat mijn hart deed breken.
Aan de kant van de weg lag een jonge vrouw. Ze droeg alleen een T-shirt en een korte broek, midden in de sneeuw. Ze bewoog niet en leek op het eerste gezicht bewusteloos. Iets verderop lag haar rugzak op de grond.
Mijn eerste gedachte was: ik vergis me. Vermoeidheid, de sneeuw, de nacht. Maar nee. Ik remde abrupt en stapte meteen uit de auto.
‘Arm ding,’ dacht ik. Ik stelde me voor dat ze misschien was aangereden door een auto waarvan de bestuurder was doorgereden, of dat er iets nog ergers met haar was gebeurd. Zonder na te denken rende ik naar haar toe en pakte onderweg mijn telefoon om hulp te bellen.
Maar zodra ik dichterbij kwam, zag ik iets en besefte ik met afschuw dat ik die nacht zelf op wonderbaarlijke wijze had overleefd.
Toen ik dichterbij kwam, zag ik een detail dat me tot op het bot deed rillen. En op dat precieze moment begreep ik met afschuw: die nacht was ik ternauwernood aan de dood ontsnapt.
Het bleek later een van de nieuwste trucs van de criminelen te zijn. Ze laten een zogenaamd ‘lokmiddel’ achter: iemand die weerloos en in nood lijkt.
Iedereen, zoals ik, stopt, stapt uit de auto en loopt ernaartoe. En op dat moment slaat een handlanger, die zich in de buurt heeft verstopt, van achteren toe met een zwaar voorwerp.
Dan stelen ze de auto, beroven ze het slachtoffer – en dat is nog in het beste geval. In het ergste geval overleef je het gewoon niet. Soms gebruiken ze niet alleen volwassenen als lokaas, maar ook kinderen of zelfs dieren.
Op dat moment zag ik een vreemde mannelijke figuur in de nabijgelegen struiken. Hij was te stil, te onbeweeglijk. Dat was genoeg om me abrupt om te draaien en naar de auto te rennen.
Het lukte me te ontsnappen.
Sindsdien weet ik het zeker: ‘s nachts, op een verlaten weg, kan zelfs de meest afschuwelijke en angstaanjagende scène een valstrik zijn. En soms is willen helpen niet genoeg om te overleven: je moet ook weten wanneer je moet stoppen.
