De oom was gekomen om zijn nichtje en de pasgeborene op te halen van de kraamafdeling, maar hij trof haar blootsvoets op een bankje aan, met de baby in haar armen.
“Waar is je man? Waar is de auto?” vroeg hij.
Het nichtje liet hem zwijgend een briefje van haar man zien:
“Het appartement is nu van ons. Je spullen staan beneden, voor het gebouw.”
De oom werd bleek, pakte zijn mobiele telefoon en belde.
Een minuut later sloeg de schrik toe…
Michael sloeg de hoofdweg af. Nog een paar meter en hij zou bij de kraamafdeling zijn. Hij was in een goede bui: de auto zat vol bloemen, tassen van de babywinkel en een nieuw autostoeltje voor de pasgeborene. Vandaag bracht hij zijn nichtje en zoon naar huis.
Hij parkeerde voor de ingang, stapte uit en liep naar de trap, terwijl hij om zich heen keek. Er waren mensen: mannen met boeketten bloemen, vrouwen met tassen – het gebruikelijke tafereel voor een kraamafdeling. Juist daarom begreep hij niet meteen wat hem tegenhield.
Een vrouw zat op een bankje bij de ingang. Ze droeg een ziekenhuisjurk, hield een pakket in haar armen en leek in gedachten verzonken.
Michael herkende haar meteen.
“Anna?” zei hij ongelovig.
Ze keek op. Michael zag dat ze rilde van de kou; haar lippen waren blauw. Ze hield haar pasgeborene stevig vast. Michael stelde geen verdere vragen. Hij trok zijn jas uit, wikkelde zijn nichtje erin, tilde haar en de baby voorzichtig op en droeg ze naar de auto.
“Waar is je man? Waar is je auto?” vroeg hij.
Anna opende de berichten op haar telefoon en gaf hem aan hem. Michael las met afschuw:
“Het appartement is nu van ons. We hebben je spullen voor het gebouw achtergelaten. Vergeet ons maar. We hebben dit kind niet nodig.”
Michael las het bericht een paar keer opnieuw, in de hoop dat het zou veranderen. Toen keek hij naar zijn nichtje, die hem zachtjes vertelde dat Maxim niet zomaar was vertrokken. Hij had al lange tijd een geheime affaire met zijn moeder. Tijdens Anna’s zwangerschap hadden ze alles onderling geregeld. Op de dag van haar vrijlating hadden ze haar er gewoon uitgezet, zonder haar zelfs maar de tijd te geven haar spullen te pakken.
Michael werd bleek. Hij zei niets en klemde de telefoon steviger vast. Toen draaide hij een nummer en zei kalm, bijna nonchalant:
“Weet je nog, je bent me geld schuldig? Het is tijd om je terug te betalen.”
En toen gebeurde er iets onvoorspelbaars…
Hij stopte zijn telefoon weg en keek uit het raam. Anna zat daar, het kind in haar armen, niet wetend wat er zou gebeuren. Maar ze voelde al aan dat vanaf dat moment alles zou veranderen. Haar oom belde immers nooit zomaar.
Later bleek dat Michael niet zomaar iemand had gebeld. Hij had een oude vriend uitgekozen, een commandant van de speciale eenheden met wie hij vele moeilijke jaren had gedeeld.
Deze man had zijn carrière aan Michael te danken. Michael had hem ooit uit een benarde situatie gered.
Het gesprek was kort.
“Ik heb een klein verzoekje,” zei Michael kalm. “Zouden uw mannen mijn zus eens willen bezoeken? Ze moeten haar en mijn zwager een beetje bang maken en ze er dan uitgooien. Dan hoef ik nooit meer iets van ze te horen.”
Aan de andere kant van de lijn reageerden ze niet verbaasd.
“Geen probleem. Moeten we geweld gebruiken of niet?” vroegen ze.
“Indien nodig, ja,” antwoordde Michael met een even kalme toon.
Een half uur later was het nog steeds stil in het huis waar Anna eerder had gewoond. Haar man en moeder zaten aan tafel, thee te drinken en hun zaken te bespreken, ervan overtuigd dat alles geregeld was en dat ze niet langer in gevaar verkeerden.
Toen de speciale eenheden het huis binnenstormden, tegelijkertijd door de deuren en ramen, begrepen ze niet meteen wat er aan de hand was. Ze werden onmiddellijk tegen de grond gewerkt, zonder tijd om te schreeuwen of zich te verzetten.
Paniek greep hen onmiddellijk bij het zien en horen van de uniformen, de wapens en de koude, duidelijke bevelen.
Het werd hen volkomen duidelijk gemaakt dat dit geen vergissing en geen grap was.
“Als jullie dat meisje nog een keer aanraken, zullen jullie er spijt van krijgen,” zeiden ze bij hun vertrek.
Daarna werden ze het huis uitgeleid.
Vanaf die dag werd er nooit meer iets van hen vernomen.
