De weduwe stopte onopvallend een foto van de maîtresse van haar man in zijn kist: een paar dagen later gebeurde er iets dat het hele dorp zich nog lang zou herinneren.
Maria haatte Anna. Twee jaar lang was de jonge verpleegster onafscheidelijk geweest van David – Maria’s wettige echtgenoot. Anna vond altijd wel een excuus om in zijn buurt te zijn: een noodgeval, een “toevallige” ontmoeting voor de winkel, een langdradig gesprek na een consult. Ze glimlachte met overdreven zelfvertrouwen en keek hem aan alsof de vrouw naast hem gewoon niet bestond.
Maria zweeg niet. Meerdere keren zei ze Anna botweg dat ze uit de buurt van haar familie moest blijven. Maar Anna antwoordde kalm dat David een volwassen man was en dat hij zelf besliste met wie hij wilde praten. Soms voegde ze er met een spottende glimlach aan toe dat als een man thuis gelukkig was, hij elders geen aandacht zou zoeken.
Maria kon die woorden niet vergeten.
David was net veertig geworden, hij werkte lange dagen en reisde vaak in de regio. Op een avond stopte zijn hart er plotseling mee. Alles gebeurde heel snel.
Toen Anna het nieuws hoorde, ging ze naar Maria’s huis om afscheid te nemen van de man van wie ze hield. Tijdens de begrafenis hield ze afstand en kwam ze nooit in de buurt van de kist. Ze begreep dat ze daar geen recht had om te zijn. Ze was bleek, haar ogen rood. De weduwe kwam naar haar toe en fluisterde dat ze haar nooit zou vergeven. Ze beschuldigde Anna ervan hun gezin te hebben verwoest en David naar zijn graf te hebben geleid.
“Je zult binnenkort sterven, omdat ik jouw foto in de kist heb gelegd, samen met die van je geliefde.”
Anna antwoordde niet en vertrok. Enkele dagen later gebeurde er iets ongelooflijks.
In de nacht van de dood van haar man pakte Maria een oude foto van Anna uit een la. Ze staarde er lang naar en legde toen, in stilte, toen er niemand thuis was, de foto op Davids borst. Ze voelde dat ze op deze manier haar rivale zou straffen.
De weduwe zelf vertelde de meesteres het verhaal van de foto in de kist. En dat deed ze niet zomaar.
Maria wist dat in hun dorp geruchten en bijgeloof welig tierden. De inwoners geloofden meer in voortekens, vloeken en ‘ongeluk’ dan in dokters. Precies daarop rekende ze.
Na de begrafenis ging ze naar Anna toe en zei luid, zodat de buren het konden horen, dat ze haar foto in Davids kist had gelegd. Ze voegde eraan toe dat je voor dit soort dingen altijd de prijs betaalt.
Mensen werden meteen achterdochtig, wisselden blikken en tegen diezelfde avond deden er al geruchten de ronde in het dorp.
Maar de werkelijke reden was iets heel anders.
Maria had besloten haar rivale discreet uit de weg te ruimen, zodat niemand de link zou kunnen leggen.
Een paar dagen later voelde Anna zich plotseling onwel. Eerst zwakte, daarna misselijkheid en hevige buikpijn. Binnen een dag kon ze haar bed niet meer uitkomen.
De geruchten verspreidden zich als een lopende vuur door het dorp. Men fluisterde dat het de weduwevloek was. Men zei dat je nooit een foto van een levend persoon in een kist moest leggen, omdat de doden degene die op de foto staat meenemen.
De oude vrouwen bij de put sloegen een kruis en beweerden dat alles volgens de wetten van ‘hogere machten’ was gebeurd.
Maria bleef stil. Ook zij veinsde verbazing. Ze ging zelfs ostentatief naar de kerk.
Maar Anna geloofde niet in mystieke verhalen. Ze was arts en wist dat haar toestand op vergiftiging leek. De symptomen waren te duidelijk.
Ze herinnerde zich dat buren haar de afgelopen dagen eten hadden gebracht. Ook had ze water gekregen van kennissen. Anna stopte met het eten van wat ze van anderen kreeg. Ze at alleen nog maar wat ze zelf kocht. Ze begon water uit verzegelde flessen te drinken.
Na een paar dagen voelde ze zich beter.
Toen begreep ze dat iemand haar echt dood wilde hebben. En de enige die daarvan profiteerde, had de ‘vloek’ al aan het hele dorp bekendgemaakt.
