Mijn vlucht was geannuleerd, dus ik kwam eerder naar huis. Toen ik de deur opendeed, stond er een vrouw in mijn badjas en vroeg: “Bent u de makelaar?” Ik knikte en deed alsof, want het was tijd voor een “bezichtiging” van de waarheid.
Mijn naam is Anna. Ik ben stewardess op internationale vluchten. Mijn man, Mark, is eraan gewend dat ik een paar dagen achter elkaar weg ben. Officieel ben ik momenteel in het buitenland en zou ik pas over twee dagen terugkomen.
Maar door een storm was mijn vlucht geannuleerd. Dus ik kwam naar huis zonder het hem te vertellen, om hem te verrassen. Toen ik thuiskwam, zag ik dat het licht in de woonkamer aan was. Zodra ik binnenstapte, verstijfde ik.
Er stond een vrouw op de trappen. Ze was mooi, elegant en volkomen ontspannen. Wat me nog meer schokte? Ze droeg mijn favoriete zijden badjas. Die ik van mijn moeder had gekregen.
Onze blikken kruisten elkaar. Ik verwachtte dat ze zou gillen. Dat ze in paniek zou raken. Maar ze glimlachte.
‘Oh, hallo!’ zei ze. ‘Je bent vroeg. Ben jij de makelaar die we verwachtten? Mevrouw Emma?’
Ik was stomverbaasd. Een makelaar?
Waarom verwachtten we een makelaar in mijn huis? En waarom stelde deze vrouw – duidelijk thuis – mij deze vraag?
Mijn gedachten schoten alle kanten op. Als ik nu een scène zou maken, zou ik misschien nooit de waarheid te weten komen. Ik moest haar plan begrijpen.
Dus glimlachte ik terug. Ik zette mijn koffer onopvallend naast de deur.
‘Ja,’ loog ik. ‘Dat ben ik. Mevrouw Lee, tot uw dienst. Sorry dat ik vroeg ben.’
‘Perfect!’ zei de vrouw, terwijl ze haar ochtendjas recht trok. ‘Trouwens, mijn naam is Lina. Dit huis is prachtig, hè? Mijn vriend vertelde me dat hij het goedkoop verkoopt omdat het een haastverkoop is.’ Hij wil een einde maken aan de nare herinneringen die zijn ietwat excentrieke ex-vrouw heeft achtergelaten.
Mijn bloed begon te koken. Een excentrieke ex-vrouw?
“Echt?” antwoordde ik kalm. “Dus, een spoedverkoop? En waar is je… vriendin?”
Ze belde mijn man, en wat er daarna gebeurde tart elke verbeelding.
Mark stond nog onder de douche en zijn vrouw zei dat hij er zo uit zou zijn. Toen zei ze tegen me:
— In de tussentijd kun je even in de keuken kijken.
— Natuurlijk, antwoordde ik.
Ze leidde me naar de keuken—de keuken die ik zelf had ontworpen en betaald.
Lina giechelde: Volgens Mark had zijn ex-vrouw geen smaak en wilde ze, zodra het huis gekocht was, alles afbreken. De opmerking kwetste me, maar ik bleef kalm.
In de slaapkamer stonden mijn spullen al ingepakt in dozen. Mark was begonnen me uit te wissen. Lina ging op het bed zitten en kondigde aan: 15 miljoen, contant. Een belediging. Het huis was 40 miljoen waard.
De badkamerdeur ging open. Mark verscheen, met alleen een handdoek in zijn hand, en stopte abrupt toen hij me zag. Bleek en trillend.
“Anna?!”
Toen begreep Lina het. Ik vertelde haar de waarheid: ik was zijn vrouw, geen makelaar. Mark had gelogen. Ik liet de eigendomsakte zien: het huis was van mij, gekocht vóór ons huwelijk.
