Het hele dorp was verbijsterd toen een zeventigjarige man een vrouw – veertig jaar jonger dan hij – op zijn oude motorfiets mee naar huis nam en haar aan iedereen voorstelde als zijn vrouw.
Maar een paar dagen later schudde een andere gebeurtenis het dorp op zijn grondvesten.
Die dag galmde plotseling het vertrouwde, lang vergeten geluid van een oude motorfiets over het stoffige pad dat van de hoofdweg af liep. Mensen keken uit hun deuren, sommigen stopten bij de waterput en zelfs oma Nina zette haar emmer neer, want ze herkende het gekletter van de motor.
Het was de oude Stepan.
Hij was al zeventig jaar oud. Sinds de dood van zijn vrouw sprak hij nauwelijks nog met iemand, droeg hij altijd dezelfde oude jas en stelde hij zelfs de meest simpele dingen uit. Het dak van zijn huis lekte elk voorjaar, het hek was scheef en de tuin was overwoekerd met onkruid.
Maar dat was niet wat iedereen die dag het meest verbaasde.
Er zat een vrouw achter hem.
Ze was ongeveer dertig jaar oud, droeg een blauwe jurk met madeliefjes en klampte zich aan hem vast alsof er niets aan de hand was. De motor reed langzaam, soms haperend, en soms moesten ze hem zelfs met hun voeten duwen.
Toen ze voor Stepans huis stopten, had zich al een groep mensen verzameld bij de hekken van de buren.
“Mijn God, hij is gek geworden…” zei oma Nina zachtjes.
“Is dat zijn kleindochter?” vroeg opa Kolya.
“Is dat zijn kleindochter?” Maar Stepan, alsof hij niets had gemerkt, zette zijn helm af, hielp de vrouw van haar motor en zei kalm:
“Mag ik haar voorstellen? Dit is Lena. Mijn vrouw.”
Even viel er een doodse stilte over de straat, zo diep dat zelfs de kippen ophielden met kakelen. Toen begonnen de geruchten.
“Ze is veertig jaar jonger dan hij!”
“Ze is zeker op zijn geld uit.”
“We zullen zien hoe lang ze blijft.”
Lena hoorde dit alles. Maar ze glimlachte kalm en begroette iedereen alsof er niets aan de hand was.
Een paar dagen later was het dorp echter opnieuw geschokt door wat er zich in het huis van de oude man afspeelde.
De eerste twee dagen verwachtte iedereen een schandaal. Maar er gebeurde niets. Op de derde dag merkten de buren iets vreemds op.
‘s Morgens kwam er rook uit de schoorsteen, de geur van versgebakken brood hing in de lucht en iemand hing schone was te drogen in de tuin.
Het was Lena.
Ze aarzelde geen moment en ging meteen aan de slag. Eerst maakte ze de ramen schoon, die waarschijnlijk al tien jaar niet gewassen waren. Daarna ruimde ze het oude schuurtje op. Vervolgens ruimde ze de helft van de ongewenste spullen uit de berging op.
Maar het meest verbazingwekkende gebeurde op de vijfde dag.
Lena liep de tuin in, keek naar het dak en zei:
“Zo kunnen we niet verder. Als het regent, is het binnen bijna net zo ondraaglijk als buiten.”
“Ik wil dit zo graag doen…” mompelde de oude man.
“Laten we dan aan de slag gaan! We beginnen vandaag nog.”
En diezelfde dag was het hele dorp getuige van een ongelooflijke gebeurtenis.
Stepan stond op het dak. Dezelfde Stepan die jarenlang met een gebogen rug had gelopen en klaagde over zijn gebrek aan kracht. Hij verving planken, bevestigde metalen platen, mopperde over spijkers en… lachte.
Lena, beneden, gaf hem het gereedschap.
Een week later stond er een nieuw hek in de tuin. Twee weken later was de moestuin omgespit en beplant. Het huis rook naar cake en ‘s avonds kwamen de buren op bezoek.
Op een avond fluisterde oma Nina tegen opa Kolya:
“Weet je… eerst dacht ik dat onze buurman gek was geworden.”
“En wat denk je er nu van?”
Ze wierp een blik op de binnenplaats waar Stepan lachend zijn oude motorfiets repareerde, terwijl Lena naast hem met hem aan het kletsen was.
“Nu denk ik… dat ze hem gewoon een nieuw leven heeft gegeven.”
En op dat moment begreep het hele dorp iets onverwachts.
Oude Stepan werd de gelukkigste man van de hele straat.
