De schoolkantine gonsde van het lawaai, totdat Max, de plaatselijke pestkop, besloot om de nieuwe jongen publiekelijk te kijk te zetten. Artyom zat rustig met een boek toen Max boven hem kwam staan en langzaam een grote beker ijskoffie recht over zijn hoofd gooot. De donkere vloeistof trok in Artyoms haar en kleren, maar tot ieders verbazing vertrok hij geen spier en riep hij niets.
Hij bleef simpelweg zitten met een griezelige, ijzige beheersing; zijn ogen strak vooruit gericht met een angstaanjagende kalmte die de grijns op Max’ gezicht deed vervagen.
Toen Max de situatie proberde te laten escaleren door Artyom bij zijn schouder te grijpen, besefte hij te laat dat hij het verkeerde slachtoffer had gekozen. Artyom, die al zijn hele leven aan vechtsport deed, bewoog met een snelheid en precisie die de school nog nooit had gezien.
Met één vloeiende veegbeweging en een professionele klem hield hij de veel grotere pestkop binnen enkele seconden met zijn gezicht naar beneden tegen de koude tegelvloer gedrukt. Er was geen sprake van een rommelige vechtpartij—alleen totale, chirurgische dominantie die Max deed janken van verbazing en pijn, terwijl de hele ruimte in absolute stilte toekeek.
De nasleep betekende een abrupt einde aan Max’ schrikbewind. Terwijl de pestkop kermend op de grond achterbleef met zijn reputatie in duigen, veegde Artyom kalm de koffie van zijn gezicht en liep naar buiten onder een golf van verbijsterde bewondering. De schoolleiding gebruikte de camerabeelden en tientallen getuigenverklaringen om Max te schorsen en hem te veroordelen tot een maand lang de kantine schoonmaken. Artyom kreeg geen straf voor zijn gedisciplineerde zelfverdediging; in plaats daarvan werd hij omringd door leerlingen die dolgraag de stille kracht wilden leren die hij zojuist had laten zien.
