Deel 2: Het kille ontwaken
Met die laatste, ijzingwekkende woorden losten de zeventien mannen op in de schaduwen. Het bloed verdween van de vloer alsof het er nooit was geweest, en liet een kou achter die zo intens was dat het aan het graf deed denken.
Jane bleef op de vloer liggen, haar lichaam schokkend van gewelddadige, stille snikken. Ik keek naar haar, mijn hart bonzend tegen mijn ribben. “Jane,” fluisterde ik, mijn stem sloeg over. “Wat heb je gedaan? Wat voor wensen heb je aan die wezens gedaan? Heb je onze rijkdom gekocht? Heb je hen gevraagd om te voorkomen dat ik zou sterven?”
Ze keek langzaam naar me op, haar ogen hol en donker. “Het geld kon me niets schelen, en de jaren maakten me niet uit,” fluisterde ze, haar stem ontdaan van elk leven. “Herinner je je tien jaar geleden niet meer? De nacht dat je me vertelde dat je niet meer van me hield? De nacht dat je koffers gepakt stonden om me voorgoed te verlaten?”
Een herinnering flitste door mijn hoofd – een koude dinsdagavond, een koffer, en een plotselinge, overweldigende verandering van gevoel die me tien jaar lang aan haar zijde had gehouden.
“Ik kon je niet laten gaan,” bracht ze verstikt uit. “De zeventien mannen… zij waren de bewakers van jouw toewijding. Elke dag kwamen ze om jouw liefde weer in je hart te weven. Die broeken waren het enige dat jouw ziel aan de mijne verbond.”
Terwijl ze sprak, spoelde er een angstaanjagend gevoel over me heen. De warmte die ik de afgelopen tien jaar voor Jane had gevoeld – de vurige, beschermende liefde waarvan ik dacht dat ze van mij was – verdampte simpelweg. Het vervaagde niet; het stierf onmiddellijk. Ik keek neer op de vrouw die ik enkele ogenblikken geleden nog had gekoesterd en voelde… niets. Geen woede, geen medelijden, alleen een enorme, ijzige leegte.
De betovering was verboten. De man die van haar hield was verdwenen, vermoord door eigen hand in een vlaag van jaloerse razernij. Ik draaide me weg van haar gekerm en liep naar de deur, terwijl ik eindelijk besefte dat ik tien jaar lang geen echtgenoot was geweest — maar een gevangene van de draden.
