Vandaag opende mijn dochter haar favoriete chocolade-ijsje, het ijs dat ze bijna elke dag na school eet.
Tout semblait normal : le cornet croustillant, le parfum sucré, la fine couche de chocolat fondant sur le dessus. Mais après quelques secondes, je l’ai entendue s’exclamer, surprise :
— « Maman, regarde ce que c’est ! »
Je me suis approchée et j’ai vu quelque chose d’étrange à l’intérieur — une tache sombre, comme un morceau d’emballage ou de caramel. D’abord, nous avons cru que c’était juste un défaut, puis peut-être un bout de chocolat. Mais ma fille, toujours curieuse, a décidé de gratter doucement avec sa petite cuillère.
Even later slaakte ze een gil. Onder de chocoladelaag zagen we… Ik was geschokt toen ik besefte wat het was.
In het ijs zat een klein lichaampje met een staart en scharen. Het was een schorpioen. Een echte, maar dood. Afgaande op zijn grootte een heel jong exemplaar.
We stonden daar verstijfd. De eerste vraag die bij me opkwam was: hoe was hij daar terechtgekomen? Misschien in de fabriek, toen het ijs in de hoorntjes werd gegoten? Of, erger nog, daarna, toen het stolde in de suikermassa?
We voelden walging en angst. Mijn dochter kon het ijs niet meer aanzien – haar handen trilden. Ik heb meteen een foto gemaakt en een klacht ingediend bij de fabrikant.
Vandaag word ik al onrustig bij de gedachte aan ijs. Je weet maar nooit wat er onder die perfecte laag chocolade schuilgaat…
