Ik zag iets vreemds op de vloer thuis en ik wist niet eens wat het was. Het lag doodstil, het leek op een klein stukje felgroen plantje, een beetje afgescheurd van een kamerplant… of misschien een speeltje dat van de tafel was gevallen.
Ik stond eroverheen gebogen en probeerde te bedenken wat het kon zijn. De vorm was te regelmatig, de kleur te fel, en die “hoorntjes” aan de zijkanten leken bijna op plastic.
Maar zodra ik me een beetje voorover boog, trilde het “ding”. Ik verstijfde. Toen bewoog het plotseling en begon te kruipen.
Ik schreeuwde bijna van angst. Het wezen zag er zo vreemd uit, alsof het rechtstreeks uit een buitenaardse film kwam.
Het kroop langzaam over de grond en lange, dunne, donkere stekels staken uit zijn lichaam, alsof het expliciet waarschuwde: “Raak me niet aan.”
Toen ik ontdekte wat het werkelijk was, was ik geschokt, en gelukkig is er niets met me gebeurd.
Later hoorde ik dat het een zadelrups was. En ik prijs mezelf ongelooflijk gelukkig: als ik hem met mijn hand had opgepakt, zoals ik in eerste instantie van plan was te doen, had het heel slecht kunnen aflopen.
De stekels bevatten gif dat bij de minste aanraking in de huid wordt geïnjecteerd. Dit veroorzaakt scherpe pijn, roodheid, zwelling, blaren en soms zelfs duizeligheid, misselijkheid en gevoelloosheid.
Veel mensen belanden na contact in het ziekenhuis, de pijn is zo ondraaglijk. Ik las dit allemaal terwijl ik een rilling over mijn rug voelde lopen.
Eén verkeerde beweging – en ik had een gezwollen hand gehad.
Wat moet je doen als je er per ongeluk een aanraakt?
Verwijder eerst voorzichtig de stekels met plakband. Spoel daarna af met water en zeep, leg er ijs op en neem bij een ernstige reactie een antihistaminicum en raadpleeg een arts.
Ik veegde de rups voorzichtig in een pot en droeg hem ver de tuin in. Ik liet hem leven, maar niet in mijn huis.
Sindsdien denk ik twee keer na voordat ik iets vreemds op de grond zie liggen.
